06-127 53 235          info@progressietraining.nl
  • Facebook Social Icon
  • LinkedIn Social Icon
  • Twitter Social Icon
  • Google+ Social Icon

Progressie-Blog

  • Ruud Korsuize

De optimist en de pessimist

Ken je deze? "De pessimist sees difficulty in every opportunity. The optimist sees the opportunity in every difficulty"? Vast wel eens ergens zien hangen of misschien wel eens gehoord in een training (?). Het is de vrije variant op de Nederlandse "zie je het glas halfvol of halfleeg".


Het komt in de zorg, waar verpleging en verzorging van mensen dagelijkse kost is, vaak voor dat de moeilijkheden meer aandacht krijgen dan mogelijkheden. Daar kunnen ze overigens niets aan doen want zo zijn ze opgeleid en getraind, oa. veel verpleegkundigen en IG-ers zijn opgeleid met het medische model in de achterzak. Dit bestaat (sterk vereenvoudigd) uit: Diagnose + voorgeschreven behandeling = symptoomreductie. Je richt je dus op het verhelpen van de klacht (het symptoom)


In de methode van progressiegerichte gespreksvoering is dit echter vragen om nog meer problemen. Het zien van een probleem als een symptoom en dit willen bestrijden veroorzaakt dat er immers weer er een ander symptoom/probleem opdoekt. Zo ontstaat er een steeds dieper wordende spiraal van problemen. Gevolg is dat zowel professional als de cliënt steeds verder ontmoedigt worden. De gesprekken stagneren en veranderen van bemoedigend naar bestrijdend. De cliënt vindt dat de professional niet goed voor hem zorgt, immers zijn probleem wordt niet opgelost. De professional vindt dat de cliënt steeds moeilijker te begrijpen is en daardoor moeilijker te helpen.


De werkelijke wens tot verandering van de cliënt wordt echter niet aangeraakt. Daarbij leert de cliënt vrijwel niets van de aangereikte oplossingen. Integendeel, het frustreert alleen maar dat het steeds duidelijker wordt dat hij het niet zelf kan oplossen. Er treedt een herhaling op van symptomen omdat de werkelijke oorzaak niet aangepakt wordt. Gevolg is dat de professional (onbedoeld) steeds meer de pessimist gaat worden terwijl zijn intentie juist is om de optimist te zijn voor de cliënt.


In progressiegerichte gesprekken willen we niet weten wat de diagnose is. We zijn alleen gericht op de wens, de hoop en de uitdagingen die de cliënt zelf kan formuleren. We focussen op de gewenste verandering die de cliënt aangeeft. Door de juiste vragen te stellen ontdekt de cliënt welke kwaliteiten,mindset, eerdere successen en hulpbronnen hem het mogelijk maken om zijn probleem zelf op te lossen. We kijken naar de beschikbare mogelijkheden binnen de moeilijkheden die de cliënt ervaart. Dit heeft als gevolg dat de cliënt zich vanuit zijn autonome regie gestimuleerd en gemotiveerd voelt om zelf zijn weg te gaan vinden in de oplossingen van zijn gewenste verandering(en).


Progressiegerichte professionals omarmen de vooronderstelling dat er altijd mogelijkheden zijn en iedereen leerbaar is en veerkracht heeft om te verbeteren. De optimist geeft hem daarin groot gelijk, de pessimist denkt daar toch nog even over na.






18 keer bekeken